این ابر

جوانی های من است که می گذرد

جوانی های من است

                          که

                            می گذرد

گاهی دلبند یک باد می شود

و هیچگاه

پایبند هیچ زمینی

           سرزمینی نیست

گاه در جمع

     همرنگ طوفان

              پای می کوبد

              رعد می شود

              فریاد

              اشک می شود

جوانی های من

          به شکل های گوناگونی می گذرد

و نگاه که می کنم

 جوانی های من ابر نیست

   جوانی های من

                     ابری ست

اول از همه ... شرمنده از غیبت طولانی و عدم حضورم در وبلاگ دوستان

دلیلش ... بی دلیل بود !

و اما شعر ...

نه آقا !

با شصت سال سن

دیگر اهل سیاست نیستم

از میهنم حرف نمی زدم

داشتم به خواهرم

- مهین -

خبر میدادم

که مادرمان

- ایران -

ازدست رفت

... که قطع شد

حالا هم که یک هفته است

میهمان شمایم

جنازه اش

بر زمین مانده ...